سال هفتادوسه بود. استاد جابر عناصری را برای سخنرانی دعوت کرده بودیم. ایشان وقتی دربارهی عاشورا و آیینهای عاشورایی اقوام ایرانی سخن میگفت، رنگ چهره و آهنگ صدایش تغییر میکرد. پیدا بود رشتهی جانش با سیدالشهدا(ع) پیوندی پنهان دارد. از پدرش خاطره میگفت که محب خاندان رسالت و شبیهخوان بود و در دورهی رضاخان چه رنجها که ندید؛ در آن روزها که آیینهای عاشورایی ممنوع شد و پاهای حاج علی عناصری را شکستند تا بساط شبیهخوانی این مرغ بهشتی خاموش شود و نشد... کتاب «مردمشناسی و روانشناسی هنر» را از ایشان در سالهای دانشجویی خوانده بودم و تلا

غروب بود و روستای آجین دوجین به سوی سایه و شب میرفت. صدایی گرفته و دور، ترانهای قدیمی را نجوا میکرد: باز، ای الههی ناز! با دل من بساز/ کین غم جانگداز برود ز برم... عموحسن سیگاری گیراند و گفت: عمو! بریم یه چرخودوری بزنیم. کف کردیم. میخوای تا چشمه بریم و برگردیم، طالبی بریم قلعهشنده، بچهها یحتمل جمعاند. با عموحسن، زیر باران نمنم بهاری تا روستای قلعهشنده رفتیم. باغ حاج صفر دستطلا حسابی سبز شده بود. بچههای قدیمی مهرآباد خاکی جمع بودند و فقط عموحسن را کم داشتند. علی داوودی، رضا حیدری، علی زاغی، بهروز قالپاق، افشین دراز، مجی

روز سوم نوروز، تماس گرفتم با استاد کمال نصیری. به رسم معهود این بیست سالی که توفیق آشنایی با ایشان را دارم. آقاکمال بزرگمرد کتابداری ایران است. زمانی که رئیس نهاد کتابخانههای عمومی کشور بودند، دوره ای درخشان است. مهندسی خوانده بود ولی شیفتهی کتاب بود و کتابشناس و کتابدار. دورهای در اداره با هم هماتاق بودیم. آقاکمال دانایی و تواضع را با هم داشت. دلش نیوشای حکمت بود و در بذل آن کوشا و کریمدل بود. ایشان به گردن من و دوستان همکارم حق آموزگاری داشت. روز سوم نوروز با آقاکمال نصیری تماس گرفتم. صدای جوانی جوابم را داد. پسرش علیآقا بود. پرسید

خُرمشهر، سرد حساب میشود. روزها، روزهای جناب مستطاب نوروز است. هفتم، هشتم، نهم، دهم فروردینماه همین امسال. با کاروان نور راهی شدم به سرزمین جنوب. روز دوم، بعدازظهری بود که کاروان را پیچاندم و به جستوجوی دیدار دوست قدیمی خُرمشهری، سوار تاکسی شدم. چشمم به صورت راننده که افتاد، در دلم گفتم: خودش است، جانِ آقا. این داداشم حتماً مجید راهپیما را میشناسد و آماری از او به من میدهد. به سمت محلهی طالقانی میرویم. ثانیهبهثانیه شوقم بیشتر و بیشتر و از دلم سرریز و بر لب جاری میشود. پنجره باران را قاب میکند و آب باران، قطرهقطره بر

دلیر ترکیبی است از «دِل»+ «ایر» که «ایر» معنای شجاع دارد. «دِلیر» که بهغلط «دَلیر» گفته میشود، بهمعنای «شجاعدل» و «بیباک» است. مانند: مدیر (مود+ایر) و دبیر (دب+ایر) لغتنامهی دهخدا دلیر. [دِ] (ص) دلاور. شجاع . بهادر. (از ناظمالاطباء). بادل. پُردل. دلدار. نیو. هزو. (برهان). مقابل بددل. احوَس. الیَث. الیَس. اهیَس. ایهَم. باسِل. (منتهیالارب). بَطَل. (دهار). بَیهَس. (منتهیالارب). جَری. (دهار). حَسَکة. مَسَکة. حُصاص. حُلابِس. خَوّات. دِلف. دَوّاس. ذمر. [ذَ /ذِ /ذَ م ِ /ذِم ْم ِ]. ذَمیر. ذیخ. ذَئر. رَبیس. رُدام. رُماحِس زَمیع. سَبَندی. سَرَطان. سِلهاب. سِلهابَة

هر جا نبود شرم، به تاراج رود حُسن ویران شود آن باغ که بیدر شده باشد * ز خال گوشهی ابروی یار میترسم از این ستارهی دنبالهدار میترسم * عنان به دست فرمایگان مده، زنهار! که در مصالح خود خرج میکنند تو را * خودپسندان که به کس دست ارادت ندهند از تکبر ز عصاکش به عصا ساختهاند * همین نه گردن شیطان ز کبر دارد طوق به هر که بنگری، این طوق در گلو دارد * ترک عجب و کبر کن تا قبلهی عالم شوی سیرت ابلیس را بگذار تا آدم شوی * گریبان تو طوق لعنت توست اگر از کبر و عُجب آکنده باشی

* دعا خدایا! تویی داورِ داوران به فضلات، تو ما را به نیکی رسان ببخشای بر ما، تو ای کردگار! ز ما کردهها سربهسر درگذار درود از زبانهای ما، سربهسر به جانِ نبی، افتخارِ بشر